Afgelopen jaar ging de SBO-leerkracht van groep 1-2 het echt doen. Ze startte met een weekbrief voor ouders, met foto's van de kinderen, vergezeld met een stukje tekst. Schuchter, voor zichzelf, met de onderwijsassistent samen. Ik werd helemaal enthousiast en na enig aandringen mocht ik ook meelezen, het was een bijna intiem gebeuren. Mijn reacties waren altijd zeer welkom en werden gewaardeerd. Na enkele maanden durfde ze de nieuwsbrief met collega's te delen, er was voldoende vertrouwen.

Wat deed de nieuwsbrief met ouders? Hun betrokkenheid en interesse groeiden. Het gaf een directe kwaliteitsimpuls, juf kreeg steeds vaker foto's van de kinderen thuis en dankzij de kennis, het weten en het wederzijds begrip ging men vragen stellen aan elkaar. De oudercontactmomenten kregen een meer open karakter. Vanuit gelijkwaardigheid waarbij het kind écht centraal kwam te staan.

Aan het eind van het schooljaar werd besloten: de nieuwsbrief wordt voortgezet. Bij de kleuters, maar ook in de hogere groep. "We kunnen het de kinderen en ouders niet aandoen om zo maar te stoppen". Parallel aan de nieuwbrief zijn het portfolio van de leerkracht én de leerling aan het ontstaan. Waar eindigen we volgend jaar? In het kader van ouderbetrokkenheid, professionalisering en integraal personeelsbeleid?. Ik laat het jullie weten. Mede dankzij ESF-subsidie duurzame inzetbaarheid doen we onderzoek en kunnen we hierover publiceren.