Gisteren heb ik een bijzondere dag gehad: een geheel team presenteerde het onderzoeksdeel van hun persoonlijke portfolio. Iedereen sprak over hetgeen zij geleerd hebben van de kinderen, wat dit met henzelf en hun positionering doet. Er zijn grote stappen gemaakt in het onderzoeken en waarnemen:

  • De vernieuwde didactiek, het themagecentreerd werken krijgt in alle groepen vorm, vanuit dát wat de kinderen vragen.
  • Het Kinderportret is fantastisch neergezet, heeft meer dan nieuwsgierig gemaakt en wordt vervolgd
  • Het tekstportfolio kan nu van het kind gaan worden omdat de leerkracht door heeft dat het van de kinderen is, ze heeft handvatten ontvangen.
  • Het intervisiespel voor de bovenbouwleerlingen kan gemaakt worden, hun onderwijsbehoeften komen in beeld
  • Kind-geïnitieerd onderwijs krijgt vorm omdat het kind wordt waargenomen, men durft hieruit volledig consequenties te trekken voor het eigen handelen

De gehele dag door heb ik ervaren hoe het 4D-werk van de afgelopen jaren, inclusief de gehanteerde instrumenten (duurzaam IPB, intervisie, het P-boekje, de DoorKijkWijzer, het jaarplan, bureaublad) in samenhang zijn met elkaar en voor borging zorgen. Een gezamenlijke taal en eigen cultuur is in ontwikkeling, mede door het werken met anekdotes en de systematisch verweven reflectiemomenten.

De wijze waarop met elkaar over onderwijs, kinderen en het eigen functioneren wordt gesproken bevat nieuwe lagen, men is trots, voelt zich eigenaar en samen wordt het onderwijs op een hoger level neergezet. Ik ben deelnemer (geweest) van deze professionele leergemeenschap, een prachtig schoolvoorbeeld.